என் மேல் விழுந்த மழைத்துளி! – 2

En Mel Viluntha mazhaidhuli –  Student Teacher Tamil Sex Kathai

சில நிமிட பயணத்திற்கு பிறகு பேருந்து எங்கள் பகுதியில் இருக்கும் ஒரு நிறுத்தத்தில் நின்றது. அதிலிருந்து பிரபா மெதுவாக இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

அந்த நேரம் என்னுடைய மூளையில் ஒன்று உதித்தது. அதனால் நான் வேகமாக பைக்கை செலுத்தி அவள் முன்னால் சென்று நின்றேன். என்னை பார்த்ததும் அவளுக்கு மிகுந்த ஆச்சர்யம்.

“என்ன அசோக் நீ இன்னும் வீட்டுக்கு போகலையா ?”

“போலாம்னுதான் நினைச்சேன், பட் உங்கள பாத்ததும் நின்னுட்டேன்”

“ஓ… எதுக்காக நின்னே ?” என்று கேட்டு குழப்பமாக பார்த்தாள்.

“ஹ்ம்ம்… சொல்றேன், நீங்க திடீர்னு கேட்டதும் எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல, ஐ ஆம் வெரி சாரி பிரபா”

“என்ன அசோக் எதுக்கு சாரி கேக்குறே ?”

“உங்கள பைக்ல கூட்டிட்டு வராம இருந்துட்டேன்ல அதுக்குதான்” என்று சொல்லி முகத்தை பாவமாக வைத்துக்கொண்டேன்.

என்னுடைய ரியாக்சனை பார்த்த பிரபா வாய்விட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“எதுக்கு இப்படி சிரிக்கிறீங்க ?”

“நீ சொன்னதுக்கு சிரிக்காம என்ன பண்றது அசோக்” என்று சொல்லி மீண்டும் அவளது சிரிப்பை தொடர்ந்தாள்.

“நானே உங்கள பைக்ல அழைச்சுக்கிட்டு வரமுடியலன்னு ஃபீல் பண்ணீட்டு இருக்கேன். என்ன பிரபா இப்படி பண்றீங்க ?” என்று கவலையடைந்தேன்.

உடனே பிரபா மெல்ல சிரிப்பை நிறுத்திவிட்டு பேச ஆரம்பித்தாள்.

“என்ன அசோக் இதுக்கு போயி இப்படி எல்லாம் பேசுறே, நான் சத்தியமா உன்கிட்ட ஃபன்தான் பண்ணேன். உன்னோட பைக்ல வந்தேன்னு வீட்டுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சுது அவ்வளவுதான் நான் தொலைஞ்சேன்”

“ஓ… அப்போ உங்களுக்கு பஸ்ல வர்றது போர் அடிக்கலையா ?”

“இல்ல அசோக் ஈவினிங் மட்டும்தானே பஸ்ல வருவேன், மார்னிங் அப்பா வந்து பைக்ல ட்ராப் பண்ணிட்டு போய்டுவாறே” என்று சிரித்தாள்.

“இத நீங்க சொல்லவே இல்ல”

“சொல்லணும்னு தோணல”

“போங்க பிரபா நீங்க ரொம்ப பொய் சொல்லுறீங்க”

“சரி, இனிமே உண்மையே பேசுறேன்”

“ஓகே பிரபா, உங்ககிட்ட இன்னொன்னு கேக்கணும்”

“என்ன அசோக் வேற என்ன விஷயம் ?”

“நீங்க கொஸ்டீன் எதுவும் கேட்க கூடாது, நான் கேக்குறதுக்கு மட்டும்தான் ஆன்ஸர் பண்ணனும் சரியா ?”

“ஸார் ரொம்பத்தான் மிரட்டுறீங்க” என்று விழிகளை சுலற்றி என்னை பார்த்தாள்.

“உங்கள போயி மிரட்ட முடியுமா, நீங்கெல்லாம் சாதாரணமான ஆளா. என்ன சைலன்டா ஃபாலோ பண்ணுண டிடெக்டிவ் ஆச்சே” என்று சொல்லி சிரித்தேன்.

“டேய் கலாய்ச்சது போதும், ஃபர்ஸ்ட் விஷயதுக்குவா”

“சரி சொல்றேன், நீங்க இப்போ என்னோட வீட்டுக்கு வரணும்”

“என்ன அசோக் சொல்லுற, நான் எப்படி வர்றது?” என்று திணறினாள்.

“என்ன பிரபா மேடம் ரொம்ப பயபடுறீங்க ?”

“பயம் இல்லடா, உங்க அம்மா என்ன சொல்லுவாங்கன்னு கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு அசோக்”

“இல்ல பிரபா, நீங்க என்னோட இவ்வளவு குளோஸ் ஃப்ரெண்ட் ஆனதுக்கு அப்புறம் வீட்டுல சொல்லாம இருந்தா எனக்கு பிடிக்காது. பிளீஸ் எனக்காக ஒரு தடவ வாங்களேன்” என்று கெஞ்சினேன்.

“அசோக், எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு புரியலைடா”

“பிரபா உங்க வீட்ல லேட்டா போனா திட்டுவாங்களா ?”

“அதெல்லாம் இல்ல அசோக், லைப்ரரில படிக்க டைம் ஆச்சுனு சொல்லிடலாம்”

“அப்புறம் என்ன பிரபா, இதுக்குமேல நீங்க எதுவும் பேசக்கூடாது. நான் வேகமா போயி நீங்க வர்றாத அம்மாகிட்ட சொல்றேன்.” என்று பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.

“சரி அசோக் வரேன், பட் பாத்துட்டு உடனே கிளம்பிடுவேன்”

“அதுபோதும் பிரபா, சாரி நம்ம ஏரியால இருக்கும்போதும் பைக்ல உங்களை அழைச்சுக்கிட்டு போகமுடியாது. உங்களுக்குதான் ரூட் தெரியுமே, ஜஸ்ட் ஃபைவ் மினிட்ஸ் வாக்ல எங்க வீடு வந்துடும். சரிதானே ?”

“ஓகே அசோக் எனக்கு புரியுது” என்று சொல்லி தலையை ஆட்டிக்கொண்டே சிரித்தாள்.

எங்கள் வீட்டிற்கு பிரபா வரப்போகிறாள் என்கிற சந்தோசத்துடன் பைக்கை வேகமாக இயக்கி பயணித்தேன்.

அதன்பின் வீட்டிற்குள் நுழையும்போதே, “அம்மா… அம்மா….” என்று சத்தமாக அழைத்துக்கொண்டு சென்றேன்.

“எதுக்குடா அசோக், இப்படி கத்திக்கிட்டே வர்றே ?” அம்மாதான் கேட்டார்கள்.

“அம்மா என்னோட ஃபிரண்ட் ஒருத்தங்க இப்போ வீட்டுக்கு வரபோறாங்க”

“யாரு அசோக், காலேஜ் ஃப்ரெண்டா”

“ஆமாம்மா…”

“யாருடா அந்த பையன் அவன் எங்க இருக்கான் ?”

அம்மாவிடமிருந்து இப்படி ஒரு கேள்வி வந்ததும்தான், எப்படி ஒரு பெண்ணை வீட்டிற்கு தைரியமாக வர சொன்னேன் என்பது தெரியாமல் தவித்தேன்.

இனி யோசித்து என்ன பயன், அம்மாவிடம் எப்படியாவது சொல்ல வேண்டுமென்று பேச ஆரம்பித்தேன்.

“அம்மா, பையன் இல்ல பொண்ணு” என்று சொல்லிவிட்டு முகத்தை கீழே தொங்கபோட்டுக்கொண்டேன்.

“அசோக், என்னப்பா பொண்ணுலாம் வீட்டுக்கு வர சொல்ற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டீங்களோ ?”

“அய்யோ… அம்மா இப்படியெல்லாம் சொல்லி என்னைய கஷ்டப்படுத்தாதீங்க, ஃபிரண்ட்ஷிப்ல பொண்ணு பையன்னு என்னால பிரிச்சு பாக்க முடியாது. என்ன பொறுத்த வரைக்கும் கோபி மாதிரிதான் இவங்களும் நல்ல ஃப்ரெண்ட் போதுமா?”

“அசோக், உன்னையபத்தி எனக்கு நல்லா தெரியும்டா. நீ எதுவும் டென்ஷன் ஆகாத. அந்த பொண்ணு எப்ப வரும் ?” என்று அன்புடன் கேட்டார்கள்.

உடனே எனக்கு முகத்தில் புன்னகை அரும்பத்தொடங்கியது.

“ஜஸ்ட் ஃப்யூ மோர் மினிட்ஸ்ல வந்துடுவாங்கமா”

“சரி அசோக், வந்ததுல இருந்து அவங்க, இவங்கன்னு மரியாதையா சொல்றியே. அந்த பொண்ணு உன்னோட சீனியரா ?”

“இல்லமா எங்க கிளாஸ்தான்”

“சரி சரி” என்று அம்மா புன்னகையுடன் என்ன பார்த்துவிட்டு சமயலறைக்கு சென்றார்கள்.

அப்போது வாசலில் கேட் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. நான் வெளியில் எட்டிப்பார்த்தேன்.

பிரபா மெதுவாக தயங்கியபடி உள்ளே நுழைந்தாள்.

“வேகமா உள்ள வாங்க” என்று அழைத்தேன். பிரபா என்னை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே வீட்டிற்குள் மெல்ல நுழைந்தாள்.

“அம்மா அவங்க வந்துட்டாங்க”

“எங்கடா” என்று கேட்டுக்கொண்டே ஹாலிற்கு வந்தார்கள்.

அம்மா பிரபாவை பார்த்தவுடன் அவர்கள் மிகுந்த சந்தோசத்துடன் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

“ஹே…. பிரபாவதி நீதான் இவனோட ஃப்ரெண்டா ?” என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டார்கள்.

இவளுடைய பெயரை நான் இன்னும் சொல்லவில்லயே, அதற்குள் எப்படி அம்மாவிற்கு தெரிந்தது என்று பயந்தேன்.

“ஆமா ஆண்டி, நீங்க எப்படி இருக்குறீங்க ?” என்று பிரபாவும் விசாரித்தாள்.

என்னை கண்டுக்கொள்ளாமல் இவர்கள் இருவரும் நீண்ட நாட்களாக பழகியதுபோல் பேசிக்கொண்டு இருந்தது மிகுந்த அதிர்ச்சியை அளித்தது.

“அம்மா பிரபாவ உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா ?”

“அசோக் உனக்கு சின்ன வயசுல இருந்து ஸ்கூல் யுனிஃபார்ம் இவங்க கடையிலதான் தைக்கிறதுக்கு கொடுப்போம் மறந்துட்டியா ?”

அப்போதுதான் எனக்கு எல்லாமே ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் வருடத்திற்கு ஒருமுறை பள்ளி சீருடை தைக்க எங்கள் தெருவில் இருக்கும் ஒரு டைலரிடம் கொடுப்பேன். அது பிரபாவின் கடை என்பது எனக்கு இப்போதுதான் நன்றாக தெரியவந்தது.

“இப்போதான் ஞாபகத்துக்கு வருதுமா” என்று சிரித்தேன். பதிலுக்கு பிரபாவும் என்னை பார்த்து சிரித்தாள்.

“சரி பிரபா உட்காருமா, டீ போட்டு எடுத்துட்டு வரேன்”

“ஐயோ… ஆண்டி அதெல்லாம் வேணாம் டைம் ஆச்சு” என்று பதறினாள்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகல, நீ முதல்ல உட்காரு” என்று சொல்லி பிரபாவை சோபாவில் அமர்த்திவிட்டு அம்மா சமயலறைக்குள் சென்றார்கள்.

“என்ன பிரபா அம்மாவ முன்னாடியே தெரியும்னு சொல்லவே இல்லயே ?”

“ஹா… ஹா… ஹா….”

“இந்த சிரிப்புக்கு என்ன அர்த்தம்”

“ஜஸ்ட் ஃபோர் ஃபன் அசோக்”

“போங்க பிரபா நீங்க ரொம்ப மோசம்” என்று சொல்லும் வேளையில் என்னுடைய அருகில் யாரோ இருப்பதை உணர்ந்து திரும்பி பார்த்தேன்.

என் பின்னால் நின்று தம்பி சுரேஷ்தான் எங்கள் இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.

“சுரேஷ், இவங்க பேரு பிரபா என்னோட ஃப்ரெண்ட்” என சொல்லி அறிமுகம் செய்து வைத்தேன்.

“ஹாய் சுரேஷ்” என்று பிரபா அவனை பார்த்து கையசைத்தாள்.

அவனும் பதிலுக்கு “ஹாய்” என்று சொல்லிவிட்டு என்னை பார்த்து கொஞ்சம் முறைத்தான்.

எதற்காக இவன் இப்படி முறைக்கிறான் என்று யோசித்தபோது “உன்னோட ஃப்ரெண்ட்ஷிப்லாம் ஸ்கூலோட மட்டும்தான் வச்சுக்கணும்” என்று நான் சொன்னது என்னுடைய நினைவிற்கு வந்தது.

நான் அவனுக்கு வழங்கிய அறிவுரைதான் அவனுடைய கோபத்திற்கான காரணம் என்று புரிந்ததும், நிலைமையை சமாளிக்க சுரேஷை பார்த்து சிரித்தேன்.

சுரேஷ் எதுவும் பேச முடியாமல் என்னைப்பார்த்து இன்னும் நன்றாக முறைத்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றான்.

You may also like...